HAYALİMDEKİ EV

Küçük bir kasabada

Tek katlı evim olsun

Arkası çam orman

Önünde Deniz olsun

Evimin kıyısına

Her dem dalgalar vursun

Uzakta Martıların

Ötüşleri duyulsun

Gürültüden uzakta

Ruhum huzura doysun

Mutluluk bulutları

Evin üstünde dursun

Misafirim yıldızlar;

Halimi rüzgâr sorsun

Bir olta küçük kayık

Kovam balıkla dolsun

Rafta ekmek, soğan, su

Çay ve sigaram olsun

Bahçesi ufak olsun

Yeşil çimenler doğsun

Çeşit çeşit ağaçlar

Dallara kuşlar konsun

Bahçede Tavuk horoz

Börtü böcek uçuşsun

Yediveren gülleri

Evi kokuya boğsun

Bahçedeki güllere

Bülbül gazel okusun

Dilerim ki Rabbimden

Hayalim gerçek olsun

Küçük bir kasabada

Bahçeli evim olsun

Mehmet Orhan DURDU

İSTASYON SEVDASI

Yine istasyondayım

Benim kadar kimsesiz

Etrafta birkaç yolcu

Bekliyor sessiz sessiz

Diz boyu bir Sessizlik

Yüreğim ürpermekte

Gardaki sessizlikten

Gece bile ürkmekte

Ötede eski tren

Yorgun düşmüş nefessiz

Son Kullanımı geçmiş

Öylece hareketsiz

Mecalsiz Gar binası

Ayakta zor duruyor

Geçen yıllara inat

Bak yıkılmadım diyor

İçeride koca saat

Bayılmış vaziyette

Bir Akrep Yelkovana

Zehir boca etmekte

Bu Günün son treni

Şehir onu bekliyor

Bir çocuk kulağıyla

Rayda sesi dinliyor

Binecek birileri

Birileri inecek

Kimisi sevinecek

Kimisi üzülecek

Vakit geceye doğru

Usul usul akmakta

Tren sesi gelince

Benim içim yanmakta

Arada bir uğrarım

Geceleri bu gar'a

Nereye gidiyorlar,

Bilmem! Bu insanlara

Nedense el sallarım

Hayırlı yollar derim

Şehirsiz ben evsiz ben

Gidecek yer özlerim

Umutluyum gün gelir

Bir gün bende giderim

Mehmet Orhan DURDU