. 

SEKİZ YILLIK GERÇEK DOST...

.

Yıllar önce 25 Şubat 2000 tarihinde tanımıştı, ilk tanışma anını hiç unutamadığını söylüyordu... Bir akşam evinde oturmuş yemek yerken birden yakalayıvermiş... Sormadan ve kendini tanıtmadan çok sert bir şekilde gelmiş; bir anda onu yere yığıvermiş... O anı şöyle anlatıyordu; Sanki boğazına bir yumru yerleşmişti, nefes alıp vermekte zorlanıyordum, anormal bir mide bulantım vardı hiçbir yere hareket edemiyordum, bir an için ölüyorum zannettim yaklaşık 15 dakika sürdü...

Bir an için kalp krizi geçirdiğini zannetmiş... İnsanın hastalığını bilmemesi ve onlarca doktora gitmesine rağmen teşhis edilmemesi çok kötü bir durum... Bir sürü doktora gittiği halde bir teşhis koyamadılar en son gittiği bir doktor psikiyatri uzmanına gitmesini istedi... randevu alıp  gitti,tüm yaşadıklarını anlatınca doktoru ona Panik atak geçirdiğini söyledi...Bu hastalığı bazen  duyuyordu ama nasıl bir hastalık olduğunu bilmiyordu.Ta ki tadını alana kadar...doktoru ona bunun sosyete hastalığı olduğunu söyleyince de bayağı gülmüş..ben normal yurdum insanıyım diye cevap vermiş...daha sonra antidepresan kullanmaya başladı ama arada bir geliyor onu yalnız bırakmıyordu zorla  nikahına almıştı.İyi günde kötü günde sağlıkta hastalıkta hep yanındaydı...belediye otobüslerinde,çarşının göbeğinde,bankada kredi kartı yatırırken de onu yalnız bırakmadı...ne iyi bir dost panik atak...keşke tüm dostları da Panik atak gibi olsa  hiçbir yerde ve hiçbir zaman onu yalnız bırakmasa..tam sekiz yıldır beraber yaşıyorlar... Zaman içinde beraberinde bazı fobik bozukluklar ve yaygın ankesiyete bozukluğu da getirdi anlayacağınız dostlarının sayısı birden üçe çıkıverdi. Onu niye bu kadar çok sevdiler o da bilmiyordu... Hadi beni çok sevdin diyelim peki beraberinde diğer iki arkadaşını getirmek zorun damısın diye söylenirdi... Çok sayıda psikiyatri uzmanına gitti, çok çeşitli tedavi seçenekleri kullandı, uzun süreli tedaviler gördü ama nafile bu üçlü dostun onu kolay kolay bırakacağı yoktu...

 Baktı ki bu hastalıklar peşini bırakmıyorlar, ruhunu sürekli işgal ediyorlar; o da onlara karşı açtığı savaşta pek büyük başarı elde edemediğini anlayınca bu savaşa son verdi. Onlara ruhunda yaşayabilecekleri bir küçücük yer tahsis etti, barışık bir şekilde dost olarak yaşamaya karar verdi... Şimdi kardeş kardeş beraber yaşıyorlar... Hatta bazen bir gün beni terk ederlerse ne yaparım diye hüzünlendiği de oluyor... Dile kolay 8 yıl 24 saat berabersin.

Zengin, fakir, sağlıklı, hasta, mutlu, mutsuz fark etmez nasıl bir hayat size sunulmuş ise; sızlanmadan isyan etmeden bu hayatı kabul ederek, severek ve barışık bir şekilde yaşamamız gerekir diye düşünüyorum... Bence gerçek hüner budur...

.

MEHMET ORHAN DURDU

.