. 

SALİH

.

Üşüyen bir sabahın erkenin de

İz bırakarak yürüyorum karın teninde

Az ileride bir tane el arabası

Üzerinde birkaç çalı parçası

Kar eşeleyen birini görüyorum ötede

Hali vahim üstü başı çok sade

Ne arıyordu acaba titreten ayazda

Maden mi bulmuştu yerdeki beyazda

Mahzunca süzüyordu yanındaki çınarı

Kurumuştu sanki sevinç pınarı

Yanına gittim adım Salih dedi

Hüzün akıyor titreyen sesinde

Yokluğun soğuk nefesi ensesinde

Dedi ki her sabah yollara düşerim erken

Kırılmış dallar ararım millet uyurken

Dua ederim gece hep fırtına çıksın

Ağaçlarda ki çürük dallar kırılsın

Bu dallarla evimde soba yakayım

Aileme yüzüne utanmadan bakayım

Durum bu evlat ama isyan etmem

Hem Neyi değiştirir isyana gitmem

Çalı arayan şu ellerim solarsa solsun

Verirse de hamd, vermese de hamd olsun

O,Yokta varı arıyor kar içinden

Aklım duruyor bir an neden ve niçin'den

Evet, sanki ilk defa üşüyordum bu kış

Eritti beni, yerlere hüzünlü bakış

Bulması lazım evet bulmalıydı

Onun Sevinci sade bir çınar dalıydı

İnleyen çınarlar da Salih'e ağlar

Neden akmaz gözyaşım, gözyaşımı kim bağlar

Gitti Salih'im gitti yerlere baka baka

Bir dal için içli dualar çıkıyor hakka

O şuan belki de bir çınar arkasında

Bitmeyen fakirliğinin ebedi yasında

Düşünün rüzgâr çıkacak bir dal kırılacak

Ve Bu dallarla bebeler ısınacak

Bu durum taşlaşmış yüreğimi eritti

Gözlerim bir damla yaşı dışarı itti

Adımlarım da artık kederlendi

Onun hayatı kaderin tam kendi

Beynimdeki fırtınalar bendeki beni yuttu

Kaş Salih bu gece gülünü soğukta uyuttu

Sahi bebeler nasıl ısınacak

Hangi şefkat Salihleri saracak

Bir Salih oldum hayatına girdim

Öncesinden utanan biri idim

Artık bebeler için üşüyorum

Daha fazla karlara düşüyorum

Kar eşeliyor morarmış ellerim

Kışı eritiyor sıcacık terim

O dertli hayatın vardım tadına

Koşuyorum Salih'e, yardıma, imdadına

Hiçbir şey yapamazsam bende çalı toplarım

Yarın büyük huzura çalılarla çıkarım

.

MEHMET ORHAN DURDU

.