. 

AĞLAMA VAKTİ!

.

Ruhumun boğazında yine tanıdık bir el!

Şehrin tenhasından bir ses: çağırır beni; gel!

. 

Ne kimse görsün beni, Ne kimseyi göreyim!

Vakit ağlama vakti! Çağırana gideyim.

 .

İndireyim başımı, gecenin sinesine

Karışsın hıçkırığım, yağan yağmur sesine,

. 

Gökte buluta inat, aksın gözümden yaşlar.

Şuan benim tek dostum; kaldırımdaki taşlar.

.

Mehmet Orhan DURDU

.