YENİ ŞİİR VE YAZILARIMIA AŞAĞIDAKİ ADRESTEN ULAŞABİLİRSİNİZ

http://mehmetorhandurdu.blogcu.com/

HAYALİMDEKİ EV

Küçük bir kasabada

Tek katlı evim olsun

Arkası çam orman

Önünde Deniz olsun

Evimin kıyısına

Her dem dalgalar vursun

Uzakta Martıların

Ötüşleri duyulsun

Gürültüden uzakta

Ruhum huzura doysun

Mutluluk bulutları

Evin üstünde dursun

Misafirim yıldızlar;

Halimi rüzgâr sorsun

Bir olta küçük kayık

Kovam balıkla dolsun

Rafta ekmek, soğan, su

Çay ve sigaram olsun

Bahçesi ufak olsun

Yeşil çimenler doğsun

Çeşit çeşit ağaçlar

Dallara kuşlar konsun

Bahçede Tavuk horoz

Börtü böcek uçuşsun

Yediveren gülleri

Evi kokuya boğsun

Bahçedeki güllere

Bülbül gazel okusun

Dilerim ki Rabbimden

Hayalim gerçek olsun

Küçük bir kasabada

Bahçeli evim olsun

Mehmet Orhan DURDU

İSTASYON SEVDASI

Yine istasyondayım

Benim kadar kimsesiz

Etrafta birkaç yolcu

Bekliyor sessiz sessiz

Diz boyu bir Sessizlik

Yüreğim ürpermekte

Gardaki sessizlikten

Gece bile ürkmekte

Ötede eski tren

Yorgun düşmüş nefessiz

Son Kullanımı geçmiş

Öylece hareketsiz

Mecalsiz Gar binası

Ayakta zor duruyor

Geçen yıllara inat

Bak yıkılmadım diyor

İçeride koca saat

Bayılmış vaziyette

Bir Akrep Yelkovana

Zehir boca etmekte

Bu Günün son treni

Şehir onu bekliyor

Bir çocuk kulağıyla

Rayda sesi dinliyor

Binecek birileri

Birileri inecek

Kimisi sevinecek

Kimisi üzülecek

Vakit geceye doğru

Usul usul akmakta

Tren sesi gelince

Benim içim yanmakta

Arada bir uğrarım

Geceleri bu gar'a

Nereye gidiyorlar,

Bilmem! Bu insanlara

Nedense el sallarım

Hayırlı yollar derim

Şehirsiz ben evsiz ben

Gidecek yer özlerim

Umutluyum gün gelir

Bir gün bende giderim

Mehmet Orhan DURDU

BİR YOLDAYIM

Bir yol ki; Yıllar geçti! Elde kocaman hiç var!

Yol ha uzun olmuş ha kısa neyime yarar

Bir yol ki; gözlerimde ağlayan bir çocuk var!

Yol kenarı gül olsa nergis olsa kim bakar

Bir yol ki; sonu belli bitiminde ölüm var

Önemli değil yol ha geniş olmuş ha da dar

Bir yol ki; Ufukta gülümseyen sülietler var

Acı ya da tatlı Fark etmez! Yaşanan yıllar

Bir yol ki; Sonunda kelebek olup uçmak var

Tırtıl gibi yerlerde sürünmüşüm ne yazar

Bir yol ki; bülbülün gülüne kavuşması var

Aşk yolu diken olmuş çile olmuş ne çıkar

Mehmet Orhan DURDU

YALNIZLIĞA ALIŞMAK LAZIM

Hangimiz yalnızlığa yabancıyız ki!

Hangimiz zaman zaman yalnız kalmak istemeyiz!

Hangimiz şehrin bunca kalabalığına rağmen kendimizi uzaydan gelmiş gibi yabancı ve yalnız hissetmeyiz ki!

Hep bir parça içimizde var!

Ve sürekli yanı başımızda!

Her an konuk olabilir.

Her an onun kucağına kendimizi atabiliriz.

Yalnızlıkla yıldızlarınız barışmadığı anlar da olur.

Çok bunalmışsınızdır yalnız kalmak istersiniz ama ortalarda yok!

Yalnızlığında sizi yalnız bıraktığını anlarsınız

Yeteri kadar yalnız kaldığınızı düşünüp kalabalıklara karışmak istersiniz, bu kez de o siz bırakmaz

En kötüsü de kendinizden uzaklaşamadığınız dönemlerdir bu dönemlerde yalnızlıkta çözüm olmaz.

Bazen hüzünle yalnızlık şarkıları dinleriz

Gökyüzünde yalnız gezen yıldızlar,
yeryüzünde sizin kadar yalnızım,

Sevmek korkulu rüya yalnızlık büyük acı, hangi kapıyı çalsam karşımda buruk acı...

Yalnızlığın sürekli sobelediği çocuk olmak zoruma gitmiyor.

Yalnızlık kelimesini duyduğumda negatif bir etki oluşmuyor bende, çünkü çoğu kez ben istiyorum.

Bazen bir ipek böceği gibi kozamı örüp içinde yalnız kalmak,

Çevreden, gürültüden, yapmacık davranışlardan uzakta kelebek olup özgürce uçmayı becerene kadar kozamda kalmayı çok özlüyorum.

Bazen de Bir muhabbet kuşu gibi aynanın karşısına geçip aynadaki görüntümle başa başa kalıp yalnızlığımın resmini seyrediyorum. Sıkıntılı anlarımı sadece onunla paylaşıp, onunla sohbet ediyorum.

 Yalnızlığımı kimseyle de paylaşmak istemiyorum.

Yalnızlıktan korkmuyorum!

Doğarken yalnız doğdum, yaşarken de yoğunluk ve yorgunluklardan ya yalnız bırakıldım ya da yalnızlığı tercih ettim.

Yaşlılıkta müebbet bir yalnızlık beni bekliyor.

 Hayatla sözleşmem bittiğinde yalnızlığı otomatikman kabul edeceğim. Ölürken Yalnızım, mezarda yalnızım, ruhum gökyüzünde bilinmez bir mekânda yalnız, mahşer günü dirilirken de yalnız olacağım...

Kim bilir belki hazırlık yapıyorum,

 Alıştırıyorum bünyeyi yalnızlıklara

Belki bu yüzdendir her gece yalnızlığımla uyuyorum.

Zaman zaman Dağ başları kadar yalnızlığı istemem bundandır

Huzur evindekilerin yalnızlığı kadar bir yalnızlığı arada bir tercih etmemin sebebi beklide budur.

Çok sahiplenmiyorum!

Çocukları, elimdeki malı, yanı başımda duran dostu ve hayatı

Günü gelince uçacaklarını biliyorum.

Bir kuş misali kendi maviliklerine

O zaman işte alışmak zaman alabilir diye bilinçli olarak yalnızlığın yerçekimine giriyorum arada bir

Aslında hepimize en yakın dost dur yalnızlık

Nice dostlar beni terk etti de bir tek o beni terk etmedi, yanımda kaldı. Bu yüzden bende onu seviyorum ve bende nice dostlarımı onun yüzünden aldattım ve terk ettim!

Yalnızlığın avucunda eriyeceğimi düşünmüyorum.

Hazırlıklıyım!

Gerçeklerden korkmuyorum.

Mehmet Orhan Durdu

. 

HAYAT BİZİM ÇABAMIZLA GÜZELDİR

.

Her şey zıddı ile bilinir...

Acı olmazsa tatlı,

Kötü olmazsa iyi,

Çirkin olmazsa güzel,

Ölüm olmazsa yaşam,

Yokluk olmazsa varlık,

Hastalık olmazsa sağlık,

Çileler ve hüzünler olmazsa mutluluk,

Nasıl bilinebilir!

Çoğu zaman herkesin hayattan nefret ettiği anlar olmuştur.

Bazen ölsem de kurtulsam dediğimiz anlar...

İşte böyle bir anda Azrail kapımızı çalsa ve ruhunu almaya geldim dese,

Kaçımız buyur içeri deriz.

Biraz önce bıktım artık yaşamak istemiyorum diyorduk, ama Azrail'e de kapıyı açmak istemiyoruz.

Demek ki her şeye rağmen yaşamak istiyoruz...

Hayat standardı bizlerden daha zor olanları düşüneceğiz, bizlerden iyileri değil.

İsyan etmek, bağırıp çağırmak, birilerinin hayatına bakıp sürekli imrenmek veya kıskançlık krizlerine girmek çözüm değil!

Hayatın renklerini biz aramalıyız.

Hayat hep siyah-beyaz renklerden oluşuyor ve başka renk göremiyorsak,

Siyah ve beyazında bir renk olduğunu kabul edip bu iki renkle mutlu olmaya çalışmalıyız.

Güzel görme, güzellikler bulma adına çabalarımız olmalı! Değiştiremediğimiz şeyler içinde üzülmemeli ve ruhumuza eziyet etmemeliyiz.

Kader defterinde bizim için uygun görülen hayatı;

Kabul ederek,

Küsmeden, Onunla barışık yaşayarak,

Geçmişe hayıflanmadan,

Yapamadıklarımızı ve keşkelerimizi bir yana bırakarak,

Umudunuzu kaybetmeden,

Mevcut hayattan mutluluğu nasıl sağabilirimin hesabının yaparak,

Hayat yolunun bundan sonraki kısmında güzellikler de, engellerde olabileceğini düşünerek,

Neden ve niçin'lerle boğuşmadan,

Hayattan çok şey beklemeden, beklentilerimizi abartmadan,

Hayatın ellerini bırakmadan (nasıl olsa o bizi bir gün bırakacak acele etme)

Bir kere dünyaya geldiğimizin, bir defa yaşama hakkımızın olduğunun, başka şans tanınmayacağının bilinci ile:

Kabulleneceğiz!

Yaşayacağız!

Güzelleştireceğiz

Seveceğiz!

.

MEHMET ORHAN DURDU

.

. 

HAYAT GÜZELDİR FİLMİ

.

Hayat güzeldir(life is beautiful)diye bir film seyretmiştim.1930'lu yılların İtalyansında;

kitapçılık yaparak geçimini sağlayan Guido, hayatla hep dalga geçen, hayata her şarta hep olumlu bakabilen kişiliğe sahiptir.

Güzel bir aşkla bir evlilik yapar ve evlilikten bir de çocukları da olur.

Mutlu aile tablosu Almanların İtalya'yı istila edip Yahudileri toplama kampına göndermelerine kadar sürer.

Guido toplama kamplarındaki dehşeti, savaşın çirkin yüzünü, yaşadığı eziyet ve sıkıntıları oğluna belli etmemek,

onu yaşanan sıkıntılardan uzak tutmak için oğluna bir oyunun içinde olduklarını anlatır ve oyunun sonunda

kamptaki en çok puanı alana tank hediye edileceğini söyler.

Birçok dalda Oscar ödülü almış bu filmde bir babanın toplama kampındaki sıkıntıları

yavrusuna belli etmeme adına yaptıkları gerçekten çok güzeldi, zaman zaman ağlatan sahnelerde vardı.

Filmin sonunda Almanların yenilmesi ile işgal bitiyor.

Almanların toplama kampını henüz terk etmediği bir esnada oğlunu saklıyor

ve eşini bulmak için kadınların bulunduğu kampa gitmek istiyor ama yakalanıp öldürülüyor.

Ölüme giderken bile oğluna gülücükler saçıyor.

İngiliz askerleri toplama kamplarındaki insanları kurtarmak için tanklarla kampa girdiğinde

çocuk oyunu kazandığını zanneder ve çok sevinir. Fakat babasının öldüğünden haberi yoktur.

Keşke diyorum filmin ismi "hayat güzeldir" olmasaydı. Daha farklı bir isim bulunsaydı

Toplama kampında bin bir çilenin içinde hayat hiç güzel olur mu?

Ve sonunda da öldürülüyordu.

Hayat güzel değildi.

Güzel olan Yüreğinde hiç eksiltmediği yoğun ve saf haldeki sevgi ve fedakârlıktı

Güzel olan Guido'nun bakış açısıydı

Umudunu kaybetmemesiydi

Yavrusuna olan sevgisiydi

Her şartta hayatın muhakkak tutulacak bir ucunun olabileceğini bilmesiydi.

.

MEHMET ORHAN DURDU

.

. 

BİZİ AYAKTA TUTAN HAYAT(MI)DIR!

.

Hayat! Bekleyiş ve kavuşmalardan,

Sevinçler ve üzüntülerden,

Sınanmalardan,

Gidilen limanlardan,

Görülen günlerden,

Ve Daha belki de gidilecek nice limanlar ve görülecek nice günlerden oluşmaktadır.

Değiştirilmeyecek yazgımızla bizi sınayan yaratıcı buna dayanma gücünü de beraberinde vermiştir.

Bazen çok bunalırız, yenilmişizdir ama hala ayaktayızdır ve bizi ayakta tutan şeyin ne olduğunu bizde bilememekteyiz,

işte bizi ayakta tutan güç yaratıcının yardımıdır.

Bu dayanma gücünün yanında, umut etme, sevgi, düşünce gücü, akıl, sabretme gibi hayatı güzelleştirebileceğimiz nimetlerde biz insanlara sunulmuştur...

Yüreğimiz çile yüklü kervanların daimi ikametgâhı olmasına rağmen eğer birazcık yüzümüz tebessüm ediyorsa,

Hayatın sırtımıza yüklediği bunca yüküne ve çilesine rağmen ucundan bucağından tutunmaya çalışıyorsak,

Hayatın Sol yanımıza sunduğu ziyafetlerine rağmen, Ufak şeylerden büyük mutluluklar duyuyorsak,

Uçurumun kenarında köhnemiş bir ağaç dalını tutup bir umutla kurtuluş bekleyip kendimizi aşağı bırakmıyorsak,

İçimizde çıkan nice yangınlara rağmen kül olmayıp, dışarıya serin meltemler estiriyorsak,

Bu hayatın güzel olmasından değil,

Aksine bizim güzelliğimizdir.

Güzel olan bizleriz!

Yüreğimiz,

Ruhumuz,

Bakış açımız,

Yüreğimizin kenarlarından taşan sevgi seli,

Pozitif enerjimiz,

Umudumuzu kaybetmememiz,

Sabırlı olmamız,

Aklımızı ve düşünce gücümüzle her şeyin üstesinde gelebileceğimizi bilmemizdir.

Yoksa Hayatın bize verdiği bir şey yok!

Yıllardır şırıngayla şah damarlarımızdan gram gram kan çekerek hayatı besleyen bizleriz

.

MEHMET ORHAN DURDU

.

. 

HAYAT ADİL (Mİ)DİR!

.

Her şeyden önce hayatın adil olmadığını biliyorum.

Doğumuma ben karar vermedim.

Ölümüme de karar verecek olan ben değilim.

Doğduğum gün başlamıştı ölüme yolculuğum!

İradem dışında oluşan ve beni derinden etkileyen olaylar zinciri de benim kurgum değil!

Yani değiştirmeyeceğimin bilincindeyim.

Gözümü açtığımızda uymak zorunda olduğumuz bir takım kurallar manzumesi ile karşılaştım.

Çoğu kez özgür değilim.

Çoğu şeye ben karar veremiyorum.

Çoğu kez bir şeylere bağlıyım kopamıyorum.

Hiçbir canlın hiçbir konuda eşit yaratılmadığının bilincindeyim...

Kimi fakirdir, kimisi zengin

Kimi hastanelerden çıkmaz, kimisi oturduğu yerde hastanenin adresini bilmez... Kiminin başında dünyalık sıkıntı ve kazalar eksik olmaz,

Kimside sıkıntı nedir bilmez...

Kiminin vücudunda bir engeli vardır. Körlük sakatlık zihinsel bir engel gibi...

Kimside sapasağlamdır.

Bu güne kadar başımıza gelenler veya ileriki zaman dilimlerinde gelecek olanlarda hiç kimse için aynı değildir...

Tüm insanlar gibi bende;

Mutlu olmak için,

Zengin olmak için,

Sağlıklı olmak için,

Olanca gücümle çaba sarf etmekteyim.

Ancak hayat alfabemde büyük puntolarla yazılmış olan yazgımda, bana öngörülenlerle yetinmek zorunda kalmışımdır.

Hayalini kurduğum birçok şeyi Zorla alamamışımdır.

Çünkü bu konuda inisiyatif sahibi ben değilim.

Peki, hayat neden adil değil

Yüce yaratıcı herkesi aynı sosyal statüde ve aynı zenginlikte yaratsaydı

Herhalde dünya yaşanmaz bir yer olurdu diye düşünüyorum...

Mesela her insana doğduğu andan itibaren ölene kadar zengin kalması sağlansaydı;

Herkesin zengin olduğu bir dünyada

Çiftçilikle kim uğraşacaktı...

Yediğimiz sebze ve meyveleri kim yetiştirecekti,

İçinde barındığımız evleri kim yapacaktı

Herkes zengin doğduğu bir yerde işçilik kim yapacaktı

Üzerimizdeki elbiselerden, altımızdaki arabalara kadar kimler yapacaktı

Belki de taş devrini yaşayacaktık.

Herkesin eşit olacağı bir yer tabi ki olacak,

Tabi ki çileler ve sıkıntılar bitecek, ama bu dünyada değil,

Bunlar cennette gerçekleşecek...

Peki, neden ben

Hani bir sıkıntıyla karşılaştığımızda kendimize sorduğumuz soru "neden ben! "

Bu sorunun cevabını şimdilik bende bilmiyorum.

Ama diğer âlemde öğreneceğimi umut ediyorum.

Yüce yaratıcının bizim adımıza yazdığı yazgının neden ve niçin'lerini orada öğreneceğiz.

Öyle zannediyorum ki bu hayata çile çekenler fakirlikle hastalıkla vücudundaki bir engelle boğuşanlar diğer tarafta ödüllerinin fazlasıyla yüce yaratıcıdan alacaklardır.

Yani demem o ki, doğduğu andan itibaren gözleri hiç görmeyen birisi, gözleri gören birisiyle eşit tutulmayacak.

Yüce yaratıcı adildir. Gözleri görmeden dünya hayatını tamamlayan kişi belki de aklımızla hayal dahi edemediğimiz ödüllerle ödüllendirecektir.

.

MEHMET ORHAN DURDU

.